De weg naar Il Pontile eindigt bij het water. Er is geen winkel, geen etalage, geen bordje op het hek. Nora Castellini werkt vanuit twee kamers boven een botenhuis, en het eerste wat een bezoeker ziet is de steiger met de sloep ervoor afgemeerd.
"Mensen denken dat de locatie de romantiek is," zegt ze. "De locatie is de filter. Wie hierheen rijdt, heeft al besloten dat het menens is."
Ze handelt inmiddels elf jaar. De voorraad telt ongeveer veertig stukken, klein genoeg om ze allemaal uit haar hoofd te kunnen beschrijven, en ze verkoopt er ruwweg één per week. Beide cijfers liggen al zes jaar vast. Geen van beide berust op toeval.
Il Pontile is een fictieve handelaar. Dit profiel is voorbeeldtekst, geschreven om deze plek te vullen tot het volgende interview verschijnt.
Ik kwam vragen waarom ze nooit is gegroeid.